Σώπα, χρυσό μου, ξέρεις τι καλή είναι η μοναξιά;

Σώπα, χρυσό μου, ξέρεις τι καλή είναι η μοναξιά;

 

 


Μιλάει ο μοναδικός Ντίνος Χριστιανόπουλος με τον δικό του ιδιαίτερο και άμεσο τρόπο.

«Έχει γίνει θεσμός! Πόσα χρόνια πάνε; Πέντε ή έξι;» μου λέει, και βέβαια του ξεφεύγουν στο μέτρημα αρκετά.

«Μπορεί και δεκαπέντε, ούτε κι εγώ θυμάμαι καλά» του λέω.

«Ξεκίνησε από την εποχή που μένατε στην Άνω Πόλη, κι εκτός από κάποιες φορές που έλειπα ταξίδι, πάντα μαζί κάναμε την περιφορά του Επιταφίου» συμπληρώνω.

Όντως, ο Επιτάφιος της Μεγάλης Παρασκευής είναι σαν ετήσιο ραντεβού για μένα και τον ποιητή της Θεσσαλονίκης. Τα τελευταία χρόνια που μένει στις Σαράντα Εκκλησιές τον συναντάω μέσα στην εκκλησία της Κοιμήσεως της Θεοτόκου. Πάντα στην ίδια σειρά, στα στασίδια της δεξιάς πλευράς των αντρών, ντυμένο με το καλό του σακάκι, τη γραβατούλα του, και με το βιβλιαράκι της Μεγάλης Εβδομάδας να σιγοψέλνει τα τροπάρια της Μεγάλης Παρασκευής.

Γύρω του ηλικιωμένοι κύριοι, κυρίως άνθρωποι λαϊκοί, του μόχθου, στα πρόσωπα των οποίων διακρίνεις τα βάσανα της ζωής και της βιοπάλης. Όταν σηκωνόμαστε να φύγουμε, δεν είναι λίγοι εκείνοι που τον χαιρετούν και του πιάνουν κουβέντα. Τα τελευταία χρόνια δεν βαστάνε τα πόδια του και δεν ακολουθούμε την πομπή.

«Φεύγετε κιόλας;» ρωτάει μια γυναίκα γύρω στα εξήντα. «Ήρθε ο φίλος από Αθήνα και με εξωθεί να περπατήσουμε μέχρι το σπίτι. Δεν μπορώ να του χαλάσω το χατίρι» απαντάει κι εκείνη συνεχίζει «Θα σας φέρω να διαβάσετε κάτι που έγραψα». «Να φοβάστε την κακιά μου τη γλώσσα» της λέει και γυρίζοντας σ' εμένα προσθέτει: «Πρώην φιλόλογοι, πρώην δημόσιοι υπάλληλοι, όλοι γράφουν και θέλουν να τους πω τη γνώμη μου. Είναι κάτι το αδιανόητο!».


Διαβάστε τη συνέχεια στο http://www.thessalonikiartsandculture.gr/