Αναζητώντας την Εδέμ

Αναζητώντας την Εδέμ

 

Η ιστορία είναι μια φλούδα πάνω από το μάγμα της ειρήνης. Αν η ιστορία αξιοποιήσει την τεράστια αυτή ενέργεια της ειρήνης, αν αντλήσει από τα ηφαίστεια της χαράς και των ποιημάτων, τότε θα χάσει την φτώχεια της και θα ξεχάσει τις κολαστήριες ψυχώσεις της. (1)
Η επιθυμία του Παραδείσου και η αποτυχία

Ως ανθρωπότητα όλοι αναζητάμε την Εδέμ. Ανεξαρτήτως πίστης ή απιστίας, ανεξαρτήτως θρησκευμάτων, η ευδαιμονικότητα όλων των ειδών και η λύτρωση από τον πόνο αποτελούν μόνιμη επιδίωξη κάθε ανθρώπου. Απλώς ο καθένας της δίνει διαφορετικό περιεχόμενο, αναγνωρίζει διαφορετικές προτεραιότητες στα είδη της ευδαιμονίας και την τοποθετεί στη εδώ ή την «άλλη» ζωή.

Εκείνο που δυσκολευόμαστε να αντιληφθούμε είναι ότι ο παράδεισος δεν μπορεί ποτέ να είναι ένα είδος κλουβιού, ένας προστατευμένος χώρος στον οποίο θα μπούμε κάποια στιγμή και μετά θα καθόμαστε μέσα στην ευδαιμονία. Πρόκειται για την αντίληψη της Εδέμ με όρους παθητικότητας και αδρανειακής απόλαυσης, που υποδεικνύει, ίσως, μια παιδική φάση του είδους μας.

Μια άλλη παρεξήγηση που χαρακτηρίζει ορισμένους πιστούς διαφόρων δογμάτων είναι η τοποθέτηση του παραδείσου αποκλειστικά στην «επόμενη» ζωή ή πάντως σε έναν άλλο κόσμο από αυτόν στον οποίο ζούμε τώρα, κι αυτό προσδίδει μια χαρακτηριστική νότα «αναβολής» στις επιδιώξεις τους για την ευδαιμονία. Πρόκειται για αέναη επανάληψη της πλάνης των Γνωστικών, που θεωρούσαν ότι η ύλη και, κατ’ επέκταση, τούτος ο κόσμος είναι κάτι το βρωμερό και κυριολεκτικά κακό, με το οποίο δεν έχει κανένα νόημα να καταπιάνεσαι.


Διαβάστε τη συνέχεια στην  http://enallaktikidrasi.com