Η Πεταλούδα και ο Μεταξοσκώληκας

Η Πεταλούδα και ο Μεταξοσκώληκας

 

Είμαστε το πιο μαγικό και τρυφερό παιχνίδισμα αμέτρητων χαρακτηριστικών που μπορούν να πάρουν τα μυαλά κάποιου από ευτυχία, αν εμείς το θέλουμε. Η κάθε μέρα μπορεί να είναι πραγματικά καλή μέρα, με παιχνιδιάρικη διάθεση και πείσμα για ζωή και για νέα υπέροχα ξεκινήματα… για ό,τι ο καθένας μας θέλει! Πιο δυνατά, παρακαλώ τη μουσική στη συγκεκριμένη μελωδία! Γιατί; Γιατί η ζωή είναι ωραία! Κι ας γίνεται η πραγματικότητα ”βαρύ πλήγμα”, όταν πετάς στα σύννεφα της ευτυχίας και της πληρότητας, ακόμη και χωρίς σπουδαίο λόγο. Λίγο το έχουμε που σήμερα βγήκε ο ήλιος φωτεινός; Το πρωί στο δρόμο, είπα δυο τρεις καλημέρες σε αγνώστους, έσκασα μερικά χαμόγελα πλατιά, -σοκαρίστηκε πολύς κόσμος, μη νομίζετε- και ίσως κάποιοι θα με πέρασαν για τρελή! Είναι όμως από τις μέρες εκείνες που μας πιάνει η διάθεση να πειράξουμε όλο τον κόσμο και να αυτοσαρκαζόμαστε, για να δώσουμε χρώμα στο γκρίζο. Ακόμη πιο δυνατά τη μουσική, παρακαλώ…

Υπάρχουν όμως δυστυχώς γύρω μας και οι χωμένοι στην άρνηση και τη μιζέρια. Οι τσιγκούνηδες στα αισθήματα – η τσιγκουνιά εξάλλου δε βρίσκει έκφραση μόνο στα υλικά… Και δε φτάνει που περνάμε των παθών μας τον τάραχο με όλα όσα μας βασανίζουν καθημερινά, θέλουν κι αυτοί να μας φορτώσουν αμέτι μουχαμέτι και όλα τα θλιβερά τους συναισθήματα. Μα δε θέλω, άνθρωπέ μου, όχι, εκεί προίκα!… Είναι τα παιδιά αυτά, που θέλουν μόνο να παίρνουν χωρίς να δίνουν, που δε σέβονται τα όρια και τις ανάγκες μας, που μας παρασύρουν σε άσχημες σκέψεις, που μας φθονούν κρυφά ή φανερά και που σπαταλούν το χρόνο μας με ανούσιες παρατηρήσεις. Επειδή ασφαλώς αυτοί τα ξέρουν όλα (!). Το παιχνίδι μαζί τους είναι ”ενδιαφέρον” και για δυνατούς παίκτες, αλλά προτιμότερο είναι να μην παίξεις καθόλου, να μην τους αφήνεις να σε πλησιάζουν σε απόσταση ”χ” μέτρων, ανάλογα με το πόσο ”επικίνδυνοι” είναι για το νευρικό μας σύστημα. Εάν πάλι είμαστε αναγκασμένοι να τους έχουμε κοντά μας, είτε είναι διευθυντής μας, ανώτερος ή οτιδήποτε άλλο που σε φέρνει κοντά, τότε οι μηχανισμοί άμυνας και αυτοσυντήρησης θα πρέπει να πάρουν φωτιά, να δουλεύουν υπερωρίες, ενώ απαιτείται και καλό μαρκάρισμα της συναισθηματικής μας περιοχής, αν θέλουμε να επιβιώσουμε και να βγούμε αλώβητοι! Υπεύθυνοι είμαστε αποκλειστικά εμείς. Δε φταίει ο κακός ο λύκος στο δάσος, αυτός θα είναι πάντα εκεί και δεν πρόκειται να αλλάξει. Φταίει η κοκκινοσκουφίτσα που τον άφησε να την πλησιάσει με τα γνωστά αποτελέσματα!


Διαβάστε τη συνέχεια στην http://enallaktikidrasi.com/