ΕΙΚΑΣΤΙΚΟ ΑΦΙΕΡΩΜΑ 2014:

ΕΙΚΑΣΤΙΚΟ ΑΦΙΕΡΩΜΑ 2014:

Το πρόγραμμα της Δημοτικής Πινακοθήκης Μυκόνου αυτό το καλοκαίρι είναι αφιερωμένο στην Γαλλίδα ζωγράφο Ζενεβιέβ Κουτώ, που έζησε στην Μύκονο για περίπου μισό αιώνα και έφυγε από τη ζωή στη Γαλλία τον προηγούμενο Δεκέμβριο.
 
Η ΚΔΕΠΠΑΜ σε συνεργασία με τη Βιβλιοθήκη Παναγιώτη Κουσαθανά - Δημοτική Στέγη Μελέτης Πολιτισμού & Παράδοσης θα παρουσιάσουν από 1 έως 10 Ιουλίου στη Δημοτική Πινακοθήκη Μυκόνου το εικαστικό αφιέρωμα «Η Μύκονος της Ζενεβιέβ Κουτώ (1925-2013)» μέσα από μια σειρά περίπου 55 σχεδίων και παστέλ της ζωγράφου. Το μεγαλύτερο μέρος των έργων που θα εκτεθούν ανήκουν στην Βιβλιοθήκη Παναγιώτη Κουσαθανά, ενώ τα υπόλοιπα ανήκουν στον Δήμο Μυκόνου και σε ιδιωτικές συλλογές, κυρίως Μυκονιατών φίλων της ζωγράφου.
 
Απόψεις της Μυκόνου, σκηνές της καθημερινής ζωής,
προσωπογραφίες Μυκονιατών, σχέδια που κόσμησαν τα βιβλία του Παναγιώτη Κουσαθανά, είναι μερικά από τα θέματα των έργων.
 
 
Τα εγκαίνεια της έκθεσης θα γίνουν την Τρίτη 1η Ιουλίου στις 9:00 το βράδυ στην αίθουσα Μαρίας Ιγγλέση όπου και θα φιλοξενηθεί η έκθεση. Ομιλητής θα είναι ο συγγραφέας Παναγιώτης Κουσαθανάς. Ώρες λειτουργίας της έκθεσης 11:00-14:00 & 19:00-23:00.
 
 
Βιογραφικό σημείωμα
 
 
Η Ζενεβιέβ Κουτώ ήταν ζωγράφος με διεθνή αναγνώριση,χαράκτρια και συγγραφέας ταξιδιωτικών βιβλίων. Μετά από λαμπρές σπουδές στη Γαλλία, γρήγορα διακρίθηκε με ομαδικές και ατομικές εκθέσεις στην πατρίδα της και σε όλον τον κόσμο. Σήμερα, τα έργα της κοσμούν ιδιωτικές συλλογές,ιδρύματα και μουσεία.
 
Γνωστότερα από αυτά είναι τα βιτρώ στο Κρεματόριο του Βερολίνου και οι μεγάλοι κύκλοι με ελαιογραφίες, παστέλ και σχέδια από το Λάος, το Μπαλί, τη Βενετία και την Ελλάδα, ιδιαιτέρως τη Μύκονο, που την αγάπησε σαν πατρίδα της, και όπου επί μισόν αιώνα από το 1960 έως σχεδόν το θάνατό της διέμενε και εργαζόταν κάθε καλοκαίρι.
 
Με τη βοήθεια του έργου και της ακτινοβολούσας προσωπικότητάς της, το νησί μας έγινε ευρύτερα γνωστό σε αξιόλογους πνευματικούς ανθρώπους και καλλιτέχνες, που με τη σειρά τους έγιναν αγγελιαφόροι της ομορφιάς του και της φιλοξενίας των κατοίκων του.
 
 
Ακολουθεί απόσπασμα κειμένου του Παναγιώτη Κουσαθανά από το βιβλίο τής Geneviève Couteau, Itinéraire, Imprimerie Chiff oleau, Nantes 2000
 
[…] Ίσως στην πρώτη ματιά, τα λάδια και κυρίως τα παστέλ της Ζενεβιέβ Κουτώ να φαντάζουν στολισμένα με μια σπατάλη χρωμάτων. Όμως μια περισσότερο προσεκτική ματιά στο ίδιο το αυστηρά λιτό, ελληνικό τοπίο κατά τις πρωινές και ιδιαίτερα τις ώρες του δειλινού, όταν ο ήλιος μαλακώνει και δεν ισοπεδώνει όπως το μεσημέρι τις φόρμες και τα χρώματα, θα μας πείσει πως πράγματι κατά παράδοξο τρόπο υπάρχει μια λιτή χλιδή στο χρώμα (ας μου συγχωρεθεί το οξύμωρο): το μενεξεδί, το πορτοκαλί, το πράσινο, το κίτρινο, το κόκκινο, το γαλάζιο συμπλέκονται και συνθέτουν μουσικές αρμονίες απίστευτου κάλλους σε γη και ουρανό. Μάρτυς μου ο θεός πως τέτοια είναι τα χρώματα που βλέπω κάθε απόγευμα από τον εξώστη του σπιτιού μου κατά τη μεριά του Τσυκνιά της Τήνος, τα ίδια έβλεπε και ζωγράφιζε κι η Ζενεβιέβ από τον δικό της εξώστη. Αυτές, ακριβώς, τις αρμονίες καταφέρνει η Κουτώ να αποδώσει στους πίνακές της, στα δε σχέδιά της με μελάνι και μολύβι είναι πάντοτε παρούσα η ισορροπία του τοπίου και η ευγένεια της φόρμας των αρχιτεκτονημάτων του.
Όσες φορές οι πράξεις μας συνοδεύονται από ποίηση δεν μπορούν παρά να έχουν αλήθεια μέσα τους. Και η ζωγραφική της Κουτώ έχει ποίηση, δηλαδή έχει αλήθεια. Η ζωγράφος ζωγραφίζει σαν ποιήτρια και γράφει σαν ζωγράφος. Και πάλι το φάντασμα του Οράτιου: «ut pictura…». Αν ο εργάτης της μουσικής οραματίζεται μια μουσική ανθρωπότητα και ο ποιητής μια ποιητική, το όραμα της Ζενεβιέβ Κουτώ το δίχως άλλο είναι ένα ζωγραφικό όραμα από όπου έχει εξαλειφθεί το κακό, που σκεπάζει τον κόσμο, και η γη είναι γεμάτη με όμορφα σχέδια και χρώματα σαν ένα παιδικό τετράδιο ιχνογραφίας.
Όσο για μας, ας αφήσομε χωρίς αντίσταση λεύτερο τον εαυτό μας να ταξιδέψει μέσα στο έργο της ζωγράφου. Είναι βέβαιο πως θα μας αρέσει τόσο πολύ που δεν θα θελήσομε να επιστρέψομε. Προοιωνίζεται ωραίο ταξίδι σε όποιον σκύβει με αγάπη και αφήνεται χωρίς αντίσταση στην πανδαισία των χρωμάτων της, στο πανηγύρι της δουλειάς της […].