Το «φάντασμα» της μαρίνας

Το «φάντασμα» της μαρίνας

Το «φάντασμα» της μαρίνας

Όταν την δεκαετία του 1990 άνοιξε για πρώτη φορά ο φάκελος μαρίνα στο νησί κάποιοι έβλεπαν την καταστροφή μιας περιοχής και διάφορα συμφέροντα να κρύβονται από πίσω. Τότε ήταν «μία μαρίνα για την Μύκονο» που πολεμήθηκε. Σήμερα ηχούν και πάλι τα σήμαντρα με τον φόβο να γίνει «όλη η Μύκονος μια μαρίνα».

Οι φόβοι και οι ανησυχίες φουντώνουν για το μέλλον του νησιού. Ένα μέλλον που άλλοτε καθορίζουν οι αποφάσεις της διοίκησης και άλλοτε σκιάζει η ακύρωση των αποφάσεων αυτών. Άλλωστε το παρόν που ζούμε είναι το μέλλον που διαμόρφωσαν κάποιοι στο παρελθόν. Η εφαρμογή ή η απόρριψη των προτάσεων τους.

Αλήθεια όμως, έρχονται στιγμές που αναρωτιέμαι πόσο οι φόβοι και οι ανησυχίες ορισμένων ατόμων μπορούν  να καθορίσουν την πορεία ενός τόπου; Πόσο σωστοί μπορεί να είναι; Αλλά και πόσο ουσιαστική και σοβαρή μπορεί να χαρακτηριστεί μια κριτική όταν αυτή δεν συνοδεύεται και από κάποια αντίστοιχη πρόταση που να δίνει λύση στο πρόβλημα;

Δυστυχώς το πέρασμα των ετών έχει αποδείξει ότι ανάμεσα στα τόσα σοβαρά θέματα που υπάρχουν στο νησί, αν και υπάρχουν αντιδράσεις, ελάχιστα περιλαμβάνουν προτάσεις. Και τότε με την μαρίνα της Βίδας, όσο και σήμερα με την εργασία περί μαρίνων και αγκυροβολίων που παρουσιάστηκε στο Δημοτικό Συμβούλιο, δεν υπήρξε κάποια αντιπρόταση. Μόνο αντιρρήσεις, αντιδράσεις και εν κατακλείδι ίσως μια φοβική συμπεριφορά απέναντι στις προκλήσεις της σύγχρονης εποχής.

Αλήθεια, πόσο υποκριτική μπορεί να είναι η παραδοχή της αναγκαιότητας λύσεων, όταν ακόμη και η έναρξη ενός διαλόγου επικρίνεται τόσο έντονα;

Κάποιοι έχουν χαθεί τόσο μέσα στην διαδικασία, που τους διαφεύγει ολοένα και περισσότερο η ουσία.   Τυπικότητα ή απλά πολιτική σκοπιμότητα;

Είναι γεγονός, ότι ο φάκελος μαρίνα που παρέμενε επί χρόνια «στοιχειωμένος» στα συρτάρια του Δήμου επανήλθε στο προσκήνιο, καθώς ο θαλάσσιος τουρισμός αποτελεί μείζον στοιχείο κάθε τουριστικού προορισμού, πόσο μάλλον μιας παγκόσμιας δύναμης στην τουριστική βιομηχανία όπως η Μύκονος.

Όσο για τον φόβο μήπως γίνουμε Μονακό, Κάπρι, Ντουμπάι κι εγώ δεν ξέρω τι, η Μύκονος δεν έχει να ζηλέψει τίποτα από όλα αυτά. Είναι τόσα τα συγκριτικά της πλεονεκτήματα που το μόνο που πρέπει να γίνει είναι να στηριχθούν, τόσο από την τοπική ηγεσία, κοινωνία, όσο και από την πολιτεία.

Όσο για τις μαρίνες και τα αγκυροβόλια, η αρχή έγινε, όχι από το Δ.Σ., αλλά καιρό πριν, όταν ιδιώτες άρχισαν να «σκαλίζουν» παραλίες για να δημιουργήσουν ιδιωτικές υποδομές. Αυτό που κάποιοι φοβούνται μην κάνει ο Δήμος και καταστρέψει τις παραλίες, το ζητούν ήδη ιδιώτες. Εκτός κι αν αυτός είναι τελικά ο στόχος.

Το καμπανάκι έχει ήδη χτυπήσει κι αν δεν υπάρξει ουσιαστική παρέμβαση από τον Δήμο είναι βέβαιο ότι σύντομα οι πρώτες υποδομές θα προβάλλουν και τότε θα είναι πια πολύ αργά, αφού θα έχουμε βάλει τα χεράκια μας και θα έχουμε βγάλει τα ματάκια μας…

Η συζήτηση λοιπόν ξεκίνησε. Μια συζήτηση που προσωπικά πιστεύω θα είχε αποφευχθεί το 2018 αν το θέμα είχε κλείσει οριστικά το 1995. Τότε που θα γίνονταν μία μαρίνα για όλο το νησί και η όποια συζήτηση για νέα ή νέες, θα είχε τερματιστεί. Τότε πολεμήθηκε και χάθηκε και μαζί της χάθηκαν και αρκετά εκατομμύρια έσοδα για τον Δήμο και κατά συνέπεια και πολλά έργα που θα μπορούσαν να είχαν γίνει μέχρι σήμερα με αυτά τα χρήματα, σε εποχές προ κρίσης και προ ΤΑΙΠΕΔ…  Σήμερα η συζήτηση θα μετατεθεί και πάλι ,αυτή τη φορά στις καλένδες του 2030(;), την στιγμή που ήδη αναπτύσσονται ιδιωτικές πρωτοβουλίες για την δημιουργία τέτοιων υποδομών; 

Διαβάστε περισσότερα στην MYKONOSnews που κυκλοφορεί...