Συνέντευξη της συγγραφέως Ρένας Ρώσση Ζαϊρη στο mykonosdaily.gr

Συνέντευξη της συγγραφέως Ρένας Ρώσση Ζαϊρη στο mykonosdaily.gr

Λίγα εικοσιτετράωρα πριν την παρουσίαση των νέων της βιβλίων στην Μύκονο η συγγραφέας Ρένα Ρώσση Ζαϊρη μιλά για τα επόμενα σχέδιά της αποκλειστικά στο mykonosdaily.gr.  Η κα Ζαϊρη θα βρίσκεται το διήμερο 13-14 Νοεμβρίου στην Μύκονο για την παρουσίαση των δύο νέων της βιβλίων, το μυθιστόρημα «Άρωμα Βανίλιας» και το παιδικό «Ο Μπουμτριαλαλί με το κόκκινο λειρί» στην ΚΔΕΠΠΑΜ. Οι παρουσιάσεις ξεκινούν και τις δύο ημέρες στις 7 το απόγευμα. 

«Κυρία Ρώσση σε λίγες μέρες θα παρουσιάσετε 2 από τα βιβλία σας στο νησί της Μυκόνου. Πως συνδυάζετε η συγγραφή βιβλίων για παιδιά και για ενηλίκους;»
 
 
Στη μαγευτική, πολυαγαπημένη Μύκονο, θα παρουσιάσω δύο καινούρια μου βιβλία τα οποία κυκλοφορούν από τις εκδόσεις Ψυχογιός. Το «Άρωμα Βανίλιας», ένα μυθιστόρημα για ενηλίκους, και το παιδικό βιβλίο, «Ο Μπουμτριαλαλί με το κόκκινο λειρί». 
Η συγγραφή βιβλίων για παιδιά κι ενήλικες συνδυάζεται απόλυτα. Γιατί τα ίδια τα παιδιά με έμαθαν να γράφω για τους ενήλικες με το μελάνι της καρδιάς μου. Να γράφω με άπειρες ανατροπές, προσπαθώντας να καταλάβω απόλυτα τον ήρωα, αφού «γεννιέται» στις σελίδες κάθε μυθιστορήματος και μεγαλώνει παρέα με τους αναγνώστες μου. Σπούδασα παιδαγωγική και παιδική ψυχολογία κι οι σπουδές αυτές πιστεύω πως με έχουν βοηθήσει στην κατανόηση των ηρώων μου. 
Όμως δεν αρκούν οι σπουδές. Αυτό που μετράει είναι η εμπειρία κι η επαφή μου με τα παιδιά. Τα παιδιά που αντικρίζω τόσο συχνά σε σχολεία και βιβλιοπωλεία και δε σταματούν να χαμογελούν. Ζωντανεύω κι εγώ με την ενέργειά τους, εισπράττω την αισιοδοξία τους, την αθωότητα με την οποία αντικρίζουν τον κόσμο και τη μεταφέρω στα βιβλία των ενηλίκων. Πώς μπορείς να το καταφέρεις αυτό, αν δεν έρχεσαι σε επαφή με τα παιδιά;  Το πολύτιμο μυστικό είναι να ξέρεις πως ακόμα και οι ενήλικες είναι «μεγάλα παιδιά», πως κάποιος πρέπει να τους θυμίσει τη χαμένη, αλλά τόσο πολύτιμη αθωότητά τους, το ξεχασμένο τους χαμόγελο, αυτό που κάνει να φαίνονται όλα ωραία…
Οι παιδαγωγικές μου σπουδές, όλες οι σπουδές μου πάνω στο παιδί, με έχουν βοηθήσει και με βοηθούν αφάνταστα στη συγγραφή, είτε γράφω για παιδιά είτε για ενήλικες. Μου  αρέσει να γράφω σε πρώτο πρόσωπο τα μυθιστορήματά μου, για να μεταμορφώνομαι στον ίδιο τον ήρωα, για να «ζω» για λίγο τη ζωή του. Και  τρελαίνομαι να «σκαλίζω» τη ζωή των ηρώων μου από τη στιγμή που γεννήθηκαν. Έτσι τους δικαιολογώ, έτσι τους καταλαβαίνω. Αισθάνομαι ό,τι αισθάνονται και το μεταφέρω στο χαρτί… 
 
 
 
«Οι ιστορίες σας διαδραματίζονται συχνά σε διάφορες τοποθεσίες της Ελλάδας, νησιωτικές και Ηπειρωτικές. Πόσο το μέρος επηρεάζει τη δόμηση και την εξέλιξη των ιστοριών σας;»
 
 
Όταν γράφω, ταξιδεύω με το μυαλό μου πρώτα στα συναισθήματα κάθε ήρωα κι έπειτα στον χαρακτήρα του. Όταν γράφω, ακουμπώ τους ήρωές μου σε κάποιους τόπους μια και η χώρα μας είναι παραδεισένια. Οι ιστορίες μου εξελίσσονται καμιά φορά και στο εξωτερικό, αλλά πιο συχνά στην Ελλάδα. Ανασαίνω ταξιδεύοντας κι εγώ παρέα με τους αναγνώστες μου, μου αρέσει να εκτυλίσσεται η πλοκή σε ανοιχτά μέρη, να παρατηρώ τις ηλιαχτίδες, τον ουρανό και τα χρώματά του, τις ομορφιές κάθε τόπου και να τις μοιράζομαι με τους ήρωες, με κάθε φίλο ή φίλη μου που διαβάζει τα μυθιστορήματά μου. Νιώθω ευτυχισμένη πλάθοντας εικόνες, ζωγραφίζοντας με τις λέξεις, βουτώντας στα γαλαζοπράσινα νερά της Ελλάδας. Και ναι, σε όποιο μέρος κι αν ταξιδέψω γράφοντας, βοηθάει κι εμένα και τον αναγνώστη μου, όπως τουλάχιστον ελπίζω, να αγγίξουμε για λίγο κομμάτια ευτυχίας!
 
 
«Ποιοι συγγραφείς Έλληνες ή ξένοι, έχουν αποτελέσει για εσάς πρότυπα;»
 
Μεγάλωσα ανάμεσα στα βιβλία. Ο πατέρας μου, ο Νικόλαος Ρώσσης, ήταν εκδότης, ήξερε πόσο πολύτιμο είναι το παιδικό βιβλίο, μου αγόραζε καθημερινά βιβλία. Διάβαζα όποιο παιδικό βιβλίο κυκλοφορούσε στην αγορά, σχεδόν. Έτσι το διάβασμα έγινε για μένα τρόπος ζωής. 
Μεγαλώνοντας συνέχισα και συνεχίζω φυσικά να διαβάζω ασταμάτητα. Αγαπώ τόσους πολλούς Έλληνες, αλλά και ξένους συγγραφείς. Λατρεύω όμως τον Νίκο Καζαντζάκη. Για μένα δεν ήταν απλά συγγραφέας, αλλά φιλόσοφος.  
Δεν ξέρω αν με έχει σημαδέψει κάποιος συγγραφέας, αν ασυνείδητα έχει γίνει το πρότυπό μου. Αυτό μπορούν να το διαπιστώσουν μόνο οι αναγνώστες μου.
Γενικά προτιμώ τους συγγραφείς που παιδεύονται να ανακαλύψουν την ψυχή των ηρώων τους, που παλεύουν να ερμηνεύσουν τα συναισθήματα και τις πράξεις τους. 
 
 
«Από πού αντλείτε έμπνευση για τα βιβλία σας;»
 
 
Ένα βιβλίο γεννιέται μέσα μου, είναι κομμάτι του εαυτού μου. Προσπαθώ να ρουφήξω κάθε τι γύρω μου, να αφουγκραστώ αξίες ζωής. Κι ύστερα ο κόσμος ο πραγματικός ενώνεται με τη φαντασία, τις εμπειρίες, τις χαρές και τους πόνους της ζωής μου, αρχίζει να γεννιέται το μυθιστόρημά μου. 
«Ως συγγραφέας πρέπει να ρουφάς τα θαύματα της ζωής, να τα μετουσιώνεις και να τα προσφέρεις με τη δική σου προσωπική σφραγίδα, με τη δική σου ανάσα ψυχής…» όπως λέει και μια ηρωίδα μου, στο  μυθιστόρημα «Μικροί Άγγελοι», που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Ψυχογιός. 
Δε γράφω, απλά για να γράφω. Δυσκολεύω πολύ τον εαυτό μου. Βάζω στόχους δύσκολους. Κι ύστερα παθιάζομαι μαζί τους…
Τι είναι η αγάπη; σκέφτηκα. Κι αν δεν έχουμε αγαπήσει κι αν δε μας έχουν αγαπήσει ποτέ, πώς θα καταντήσει η ζωή μας; Κάπως έτσι γεννήθηκε το «Αγαπώ θα πει χάνομαι». 
Υπάρχει άραγε αγάπη χωρίς αλήθεια; Κι είναι η αλήθεια τόσο σημαντική κι είναι η εποχή που ζούμε που τη χρειάζεται αφόρητα. Έτσι γεννήθηκε το «Κόκκινο Κοράλλι». 
Κι ύστερα συνειδητοποίησα πως έχουμε απόλυτη ανάγκη από την προσφορά των συνανθρώπων μας κι ένα τους αχνό χαμόγελο ακόμα. Έτσι γεννήθηκαν οι «Μικροί Άγγελοι», ένα μυθιστόρημα που παλεύει να ανακαλύψει το μυστικό της ευτυχίας. 
Και μετά έγραψα το «Άρωμα Βανίλιας», ένα βιβλίο - ταξίδι αυτογνωσίας.
Ένα ταξίδι στον εαυτό κάθε γυναίκας, που ερωτεύεται για να αποδείξει τη γυναικεία της ταυτότητα, που πληγώνει και πληγώνεται καθώς μεγαλώνει, που γεμίζει εμπειρίες και παλεύει να χτίσει την προσωπικότητά της, να καταλάβει τον εαυτό της και να τον αποδεχτεί. 
Εμπνέομαι από το κάθε τι, όμως τα τελευταία χρόνια δεν μπορώ να κλείσω τα μάτια και τα αυτιά σε αυτά που ζούμε. 
Ουρλιάζουν μέσα μου και γίνονται λέξεις, προτάσεις, μυθιστορήματα, προσπαθώ κι εγώ να ανακαλύψω, σε μια Ελλάδα που άλλοτε μας κανακεύει κι άλλοτε μας πληγώνει, αιτίες, λάθη, κρυμμένα μυστικά ευτυχίας. 
 
 
«Έχετε ταυτιστεί ιδιαίτερα με κάποιον λογοτεχνικό ήρωα των βιβλίων σας;»
 
 
Είμαι τόσο κοντά και ταυτόχρονα τόσο μακριά από κάθε ήρωά μου. Γιατί προσπαθώ να είμαι αντικειμενική με τον καθένα, προσπαθώ να είμαι δίκαιη. Δεν υπάρχει μυθιστόρημα που έχω γράψει που να μην περιέχει κομμάτια της ζωής μου, λόγια ανθρώπων που αγαπώ, πράξεις κι ακούσματα που πίστευα πως έχω ξεχάσει στο διάβα της ζωής. Κι όλα αυτά μαζί ανακατεμένα με τη φαντασία κι όλα αυτά μαζί ένα με μένα. Δεν μπορώ να γράψω χωρίς να γρατσουνίσω την ψυχή μου, χωρίς να νιώσω, με όλη τη σημασία της λέξης. Γιατί τότε δεν θα νιώσει τίποτα κι ο αναγνώστης. Όταν γράφω για έναν ήρωα, γίνομαι ο ήρωας. Κι επειδή γράφω σε πρώτο πρόσωπο, αυτό με βοηθάει απεριόριστα. 
Ο συγγραφέας πρέπει να είναι και καλός ηθοποιός. Να υποδύεται ένα ρόλο όταν τον γράφει. Να είναι μακριά από τον ήρωα, αντικειμενικός και δίκαιος και ταυτόχρονα να είναι ο ίδιος ο ήρωας
Την ηρωίδα μου, την Άρτεμη, στο «Άρωμα Βανίλιας» την ταλαιπώρησα πολύ. Πέρασε άπειρες χαρές κι άπειρες λύπες, έζησε πάθη, έρωτες, βίωσε ένα σωρό περιπέτειες μέχρι να καταλάβει τον εαυτό της, να τον αποδεχτεί και να τον αγαπήσει πραγματικά. Την έκλεισα στη φυλακή. Την κατηγόρησα για φόνο. Πέρασα μαζί της μια δύσκολη περίοδο, όταν έμεινε έγκυος κι αποφάσισε να δώσει για υιοθεσία το παιδί της. Βρισκόμουν δίπλα της στην εγχείρηση του μονάκριβου γιου της… Πέρασε τόσα πολλά και τόσο επώδυνα, που σκέφτηκα να τη σπουδάσω νηπιαγωγό, να της χαρίσω το δικό μου επάγγελμα, για να μπορέσει να καταλάβει πιο εύκολα τον εαυτό της, για να μπορέσει να έχει δεκανίκι της την άδολη αγάπη των παιδιών… Γενικά σε όλα μου τα μυθιστορήματα υπάρχουν, ασυνείδητα τις περισσότερες φορές, δικά μου προσωπικά βιώματα. Η ηρωίδα μου, η Μελίνα, στο «Κόκκινο Κοράλλι» ζει, ως τα πέντε της χρόνια τη δική μου ζωή. Η γιαγιά η Αγγελική στους «Μικρούς Αγγέλους», είναι η δική μου η γιαγιά, που την έλεγαν Άρτεμη…
 
 
«Ποια είναι η καθημερινότητα ενός συγγραφέα όταν βρίσκεται σε περίοδο δημιουργίας ενός νέου έργου;»
 
 
Θα σας φανεί αστείο, μπορεί και μαγικό. Αλλά όταν γράφω ένα μυθιστόρημα η καθημερινότητά μου, βρίσκεται μέσα στο ίδιο το μυθιστόρημα. Βιώνω τις καταστάσεις που ζει η ηρωίδα μου, χαίρομαι ή στενοχωριέμαι μαζί της. Ταξιδεύω παρέα της σε κάθε σελίδα. 
Κλαίω γράφοντας ή γελάω, θυμώνω ή κατσουφιάζω ζώντας ό,τι κι αν ζουν οι ήρωές μου. 
Μου αρέσει να γράφω κατά τη διάρκεια της ημέρας, παρέα με ένα μεγάλο φλιτζάνι καφέ. Χώνομαι στην ίδια μου τη φαντασία, κλείνω τα μάτια πολλές φορές και γράφω… Κι ύστερα το βράδυ, σαν ξαπλώνω, οι ήρωες έρχονται και μου κρατούν συντροφιά, με ηρεμούν ή με βασανίζουν ψάχνοντας για λύσεις, ψάχνοντας για ακόμα περισσότερες περιπέτειες ψυχής.
Όταν γράφω προσπαθώ να κεντάω λέξεις που γεννιούνται στην καρδιά μου. Προσπαθώ να σμίγω τη φαντασία με την αλήθεια. Να κόβω την ανάσα του αναγνώστη. Να καταθέτω την ψυχή μου, τις εμπειρίες μου, τα συναισθήματά μου. Είναι μαγεία η γραφή…
 
 
«Πως βλέπετε τα πράγματα στην ελληνική λογοτεχνία σήμερα;»
 
 
Ως λαός δεν κρατάμε μέσα μας τον καημό μας. Τραγουδάμε πολύ, χορεύουμε πολύ, φωνάζουμε πολύ, θυμώνουμε πολύ, γράφουμε πολύ… Δίπλα σε κάθε ρήμα που μπορώ να χρησιμοποιήσω για τους Έλληνες, προσθέτω κι ένα «πολύ». Ανοιγόμαστε, δεν αφήνουμε να μας πλημμυρίσει το σκοτάδι, κάνουμε αξιέπαινες προσπάθειες να γίνουμε ένα με το φως που λούζει τη χώρα μας, με το απέραντο γαλάζιο, προσπαθούμε να επικοινωνήσουμε με τους άλλους με κάθε τρόπο. Και νιώθω περήφανη που είμαι Ελληνίδα, που νιώθω να με χαρακτηρίζει κι εμένα το «πολύ». 
Γι’ αυτό και στην ελληνική λογοτεχνία υπάρχουν τόσοι πολλοί πρωτοεμφανιζόμενοι συγγραφείς κάθε μέρα! 
Δυστυχώς όμως μόνο το 8% του ελληνικού λαού διαβάζει. Για να αγαπήσει ο Έλληνας το βιβλίο, πρέπει να μάθει από μικρούλης πόσο σημαντικό είναι το διάβασμα. Το μικρό παιδί μαθαίνει να αγαπάει το βιβλίο μέσω της οικογένειάς του και μέσω του σχολείου του. 
Πόσο θα ήθελα να διδάξουν οι γονείς στα παιδιά τους να έχουν καθημερινά στην αγκαλιά τους ένα βιβλίο. Πόσο θα ήθελα να καταλάβουν πόσο σημαντική είναι η παιδική λογοτεχνία! Η συμβολή της στην ανάπτυξη του παιδιού είναι πολύτιμη. 
Κάθε φορά που γεννιέται ένας καινούργιος αναγνώστης στη χώρα μας πάντως, πρέπει όλοι να νιώθουμε περήφανοι. 
 
 
«Πιστεύετε πως η κρίση έχει επηρεάσει με κάποιο τρόπο τους αναγνώστες σας, μικρούς και μεγάλους;»
 
 
Η κρίση πιστεύω πως μας έκανε να έρθουμε πιο κοντά, για να νιώσουμε ασφάλεια. Μας έκανε να αναθεωρήσουμε τις αξίες μας, να καταλάβουμε πως αυτό που μετράει είναι τα συναισθήματα, είναι οι ανθρώπινες σχέσεις. Πλησιάσαμε περισσότερο και το βιβλίο, τον πιστό μας φίλο, που βρίσκεται πάντα κοντά μας, για να αναζητήσουμε λύσεις, για να ταξιδέψουμε, για να ξεχαστούμε πολλές φορές… 
Κι όμως παρόλο που τώρα νιώθουμε την ανάγκη να διαβάζουμε περισσότερο, οι πωλήσεις των βιβλίων έχουν μειωθεί. Γιατί η σημερινή εποχή, μας έμαθε να μοιραζόμαστε. Κι είναι τόσο πολύτιμο, τόσο σημαντικό αυτό. Πριν από  μερικά χρόνια αγοράζαμε βιβλία μόνο για τον εαυτό μας. Τώρα που δυσκολευόμαστε εξαιτίας της οικονομικής κρίσης, ανταλλάσουμε μεταξύ μας τα βιβλία που θέλουμε να διαβάσουμε. Ένα βιβλίο μπορεί να το διαβάσουν δέκα ή και παραπάνω αναγνώστες. 
Και σε αυτή την περίπτωση το βιβλίο παίζει και πάλι επάξια το ρόλο του: φέρνει τους ανθρώπους πιο κοντά.
 
 
«Ποια είναι κατά τη γνώμη σας τα χαρακτηριστικά γνωρίσματα ενός καλού βιβλίου;»
 
 
Το «καλό» βιβλίο είναι εκείνο που πιάνει από το χέρι τον αναγνώστη, τον κάνει συνοδοιπόρο στο ταξίδι της ζωής. 
Τον βοηθάει να καταλάβει περισσότερο τον εαυτό του, να τον αγαπήσει και να τον αποδεχτεί. Τον βοηθάει να γίνει ένα με τα συναισθήματά του. 
Πρέπει να είναι γεμάτο ανατροπές και να κρατάει αμείωτο το ενδιαφέρον του αναγνώστη, ώστε μη θέλει να το αφήσει από τα χέρια του.
Το «καλό» βιβλίο είναι πλημμυρισμένο αλήθειες ζωής και σε κάνει να το διαβάζεις ευχάριστα, ακόμα κι αν δε σου αρέσει να διαβάζεις…
 
 
«Τι μπορούμε να περιμένουμε από εσάς στο άμεσο μέλλον;»
 
 
Τι άλλο; Βιβλία και πάλι βιβλία! Είμαι πολύ χαρούμενη, γιατί οι εκδόσεις Ψυχογιός, τις οποίες ευχαριστώ μέσα από την καρδιά μου, έκαναν πραγματικότητα μια παράκληση των αναγνωστών μου και τον Ιανουάριο του 2014, θα επανεκδώσουν το πρώτο μυθιστόρημά μου για ενηλίκους με τίτλο: «Ο τελευταίος χορός της Σαλώμης». 
Κι ύστερα, όπως κάθε χρόνο, τον Μάιο του 2014, θα εκδοθεί το καινούριο μου μυθιστόρημα, τα «Δίδυμα Φεγγάρια». Ένα μυθιστόρημα για τον έρωτα, την αναπνοή του Θεού πάνω στη γη. Μια ιστορία βασισμένη σε αληθινά γεγονότα που χορεύει ανάμεσα στο όνειρο και την αλήθεια, προσπαθώντας να κεντήσει την ίδια την αγάπη…